Theo en Wiljanne Vreugdenhil, teamleden van PrePair wonen in een christelijke woongroep en zijn bijna vier jaar getrouwd. Het woord ‘sleur’ kennen ze niet. Beiden vinden hun huwelijk dan ook een groot en prachtig avontuur, al blijven er altijd werkpuntjes over. “Vroeger zei Theo nog weleens: ‘Wat kun je mooi bidden!’ Nu vindt hij het soms irritant hoe ik bid.”

Wiljanne: “Theo doet dingen graag op zijn tijd en zijn manier. Voordat we in een woongroep woonden, zou hij elke week stofzuigen. Als ik het op maandag vroeg, deed hij het op donderdag of zo. Dat vond ik héél irritant, maar ik heb het losgelaten. Stofzuigen is niet per se nodig op maandag, en als het écht vies is, ziet hij dat zelf ook wel. Door me te irriteren, zat ik vooral mezelf in de weg. Ik kan inmiddels om die dingen lachen, omdat ik ze kan voorspellen; hij legt na het douchen de handdoek bijvoorbeeld altijd op een andere plek dan ik wil. Ik kan dan blijven zeuren, maar waarom zou je de sfeer verpesten?

Ons huwelijk is totaal niet saai. Ik heb een hekel aan sleur, maar gelukkig is sleur Theo volledig vreemd. Onze relatie wordt zelfs steeds leuker en beter. Ik had niet verwacht dat je zúlke goeie vriendjes kunt zijn. We kregen verkering omdat onze dromen overeenkwamen: reizen, de zending in, zeven kinderen… Je ontwikkelt samen een levensvisie, en dan kom je er bijvoorbeeld achter dat je samen in een woongroep wilt wonen.

Of ik iets aan hem zou willen veranderen? Ja, zoveel… Als hij bij kinderen is, kan hij heel wild en enthousiast doen waardoor de chaos nóg groter wordt. En hij is licht ontvlambaar. Dan zegt ‘ie opeens heel heftig iets, waar hij daarna weer spijt van krijgt. En hij onthoudt m’n verjaardag niet – niet uit onwil, maar hij leeft gewoon bij de dag.

Wat wel tegenvalt, is samen geloven. Samen bidden of bijbel lezen bijvoorbeeld. Da’s vet moeilijk! Vroeger zei Theo nog weleens: ‘Wat kun je mooi bidden.’ Nu vindt hij het soms irritant hoe ik bid. Dat vind ik jammer, hoewel het een mooie uitdaging is om te ontdekken dat we allebei op een verschillende manier geloven.”

Theo: “Ik had het huwelijk minder avontuurlijk verwacht. Ik kom meestal met de ideeën, Wiljanne moet altijd even op stoom komen maar is daarna juist heel gedreven en besluitvaardig. We liften altijd, halen ons eten uit afvalbakken en op vakanties gaan we backpacken en wildkamperen. Het tofste van getrouwd zijn, vind ik dat je samen een levensvisie ontwikkelt. In ons geval: God dienen door er te zijn voor onze buurt en duurzaam te leven. Dat valt mooi samen met wonen in onze woongemeenschap. Sinds we daar wonen, is ons huwelijk verbeterd. Je ontdekt elkaars grenzen, maar je ziet ook hoe de ander kan schitteren – én hoe stom je zélf kan zijn.

Op mijn achttiende was mijn grote droom: trouwen met een zangeres die mee gaat surfen. Dus was ik extreem blij met elke gitaarsnaar die Wiljanne aanraakte. Nu ik dat heb losgelaten, kan Wiljanne veel meer bloeien. En inmiddels speelt ze ook nog eens goed piano en zingt ze in de kerk.

Weet je wat ik vét irritant vind? De slikgeluiden die ze maakt, haha! En nog iets: ik heb altijd allerlei ideeën en ben er dan gevoelig voor als Wiljanne die gelijk in de pan hakt. Maar dat is ze volgens mij aan het afleren.

Toen we trouwden, dacht ik: dat wordt hele dagen vrijen, gaan met die banaan. Nu blijkt het veel complexer; je libido kan door allerlei redenen enorm verschillen. Daar had ik veel meer over willen weten, waarom heeft niemand me zoiets verteld? Maar nee, over seks worden vooral grapjes gemaakt. En nog een ontdekking: ruzie hoort erbij. Wrijving geeft glans, zeggen we weleens. Ik leer zelfs onze verschillen steeds meer waarderen. Of ik ons ooit zie scheiden? Nee, hoe moeilijk het ook wordt, ik ga er gewoon voor. We hebben deze keuze niet voor niets samen met God gemaakt. Relatieproblemen overkomen je niet, je bent er zelf bij.”

Interview afkomstig uit EO Visie – 2015.
Tekst: Wilfred Hermans